Auteur: E.H. Guido Cooman
Homilie bij de Startviering 2025/2026
Wie van jullie wordt mee drager op onze pelgrimsweg voor de toekomst?
Ons bisdom kiest ervoor het jaarthema van vorig jaar verder te zetten: want we zijn en blijven eigenlijk levenslang pelgrims van hoop. Dat is onze opdracht. Dat is onze roeping: een missionaire kerk te zijn. Samen gemeenschap vormen, elkaar vinden in geloof, in hoop en in liefde. En daarvan getuigen en vertellen. Het geloof doorgeven.
Hoe moet dat dan in de toekomst? Durven we onszelf verplichten om eens ver vooruit te kijken. Naar het jaar 2035 bijvoorbeeld. Wat moeten we doen om in 2035 nog een kerkgemeenschap te zijn en te hebben in Kortrijk? En wat zijn dan de stappen om daar naartoe te werken? We hoeven geen glazen bol te hebben om te beseffen dat het kleinschaliger zal worden, maar het zou minstens even krachtig moeten zijn, een warme gemeenschap waarin verschillende generaties elkaar blijven vinden, waar het geloof wordt doorgegeven, met veel onderlinge solidariteit en gericht op de wereld.
En in elk van de deeldomeinen moeten wij durven brainstormen.
Welke stappen willen we zetten? In de catechese voor eerste communie en vormsel
hebben we al serieuze stappen gezet: er is één werking voor vormsel ontstaan die de grenzen
van de oude parochies heeft overstegen. En nu de scholen uitdrukkelijk minder graag betrokken worden
in de voorbereiding op de eerste communie hebben we als Pastorale Eenheid zelf een oplossing
in gang gezet. Vanaf het moment dat er minder dan de helft van een klas besluit
om zijn eerste communie te doen, gaat het namelijk snel.
We evolueren automatisch naar een meer geëngageerde werking voor een kleinere groep.
We moeten gezinnen helpen om thuis geloofsmomentjes in te lassen.
En de reacties die we kregen na vormsel of eerste communie, hoe gering soms ook, zijn enthousiast!
De rol van de ouders is veel belangrijker geworden en doet hen ook meer nadenken
over hun eigen rol in de geloofsgroei van hun kinderen: samen met de parochie en de school
zijn ze mee een belangrijke speler geworden. Maar iedereen moet welkom blijven!
De expliciete volwassenencatechese zal in de komende jaren ook belangrijker worden:
misschien kunnen we nog meer doen voor bijbelstudie of vormingsavonden.
Wie van jullie wordt mee drager op deze pelgrimsweg voor de toekomst?
In het domein van de diaconie zien we grote noden rond armoede, huisvesting en eenzaamheid.
En onze stad wordt multicultureler. De Kier, Emmanuël en Poverello draaien op volle toeren.
De dekenij wil op termijn haar patrimonium, dat wil zeggen de woningen
die ze in verhuring ter beschikking stelt, maximaal inzetten voor huisvesting van mensen
die het moeilijker hebben. We organiseren op onze Pastorale Eenheid tweemaandelijks een namiddag
voor wie er alleen voor staat en dankzij de vriendschap van een namiddag hoop krijgt
in eenzame dagen. We steunen een Afrikaanse student-vluchteling, belijdend gelovig katholiek,
in zijn studies aan de KU Leuven. Als de kerk niet dient, dient ze tot niets,
zei ooit een Franse bisschop. Dat alles willen we verder ter harte blijven nemen.
Wie van jullie wordt mee drager op deze pelgrimsweg voor de toekomst?
In het domein van de gemeenschapsvorming proberen we verder initiatieven te ontwikkelen
die mensen samenbrengen. Een kleine hartelijke receptie met Kerst of in de Nieuwjaarsmaand
of na een feestviering voor een onze patroonheiligen Sint Jan, Sint Elisabeth of Sint Rochus,
of na deze startviering zijn blijvers. We beseffen echter wel dat we met de Pastorale Eenheid
nog lang niet zoveel onderlinge verbondenheid hebben bereikt als die welke bestond
in de verschillende aparte parochies.
De uitdaging zal zijn om in de toekomst met een kleinere groep toch ook een warme gemeenschap
te worden van mensen die bereid zijn om los van hun lokale toren elkaar weten te vinden
op een centrale kerkplek.
Wie van jullie wordt mee drager op deze pelgrimsweg voor de toekomst?
Ook voor de liturgie proberen we naar de toekomst te denken.
We vieren op een afstand van nauwelijks een 4-tal kilometer tijdens het weekend nog op 3 plaatsen
eucharistie, ook omdat er qua voorgangers - met priestercollega 's Marc, Luc en Johan -
nog geen enkel probleem is. Maar wat binnen 5 jaar? En we voelen de hete adem van de politiek
in onze nek… Gemeentebesturen zijn niet langer bereid om even gul als vroeger de rekeningen
voor de kerkgebouwen bij te passen. Nu is er daarnaast ook nog een ruime kwaliteitsvolle variëteit
aan diensten: in elke kerk een viering met eigen kleur, klank en teksten, eventueel ondersteund
met een eigen koor. Hopelijk voelt niemand zich in deze beter dan een ander… Maar zullen we afhaken
als er maar één plaats en één soort viering overblijft? Er moet echter ook plaats blijven voor
laagdrempelig bezoek: mensen voor een kaars of een zegen, of die een palmtakje komen halen.
Een kerk moet zichtbaar zijn en uitnodigend zijn aan de buitenkant, nieuwsgierigheid opwekken
en gastvrijheid uitstralen.
Wie van jullie wordt mee drager op deze pelgrimsweg voor de toekomst?
Goede mensen,
Na zo goed als 10 jaar werken als pastoor voor onze geloofsgemeenschappen - vanaf augustus 2015
voor Sint Elisabeth, vanaf oktober 2017 voor Sint Jan en vanaf oktober 2018 voor de federatie Hoog-Kortrijk
(Sint Rochus, H. Damiaan, Sint Theresia, Sint Anna); in november 2020 één pastorale eenheid
of "nieuwe parochie" geworden - schetste ik hierboven enkele pelgrimswegen die we
in de komende 10 jaar zeker zullen moeten inslaan en bewandelen.
Ik hoop dat ik jullie niet gechoqueerd heb of ontmoedigd met deze voorstelling van zaken.
Kunnen we, onszelf verdiepend met onze pastorale eenheid, aan een nieuwe toekomst denken?
Het zal misschien niet alles ineens honderd procent lukken, want iedere pelgrimsweg is moeilijk.
Maar laten we vooral blijven hopen …
Veel goede moed toegewenst in het komende pastorale werkjaar.
